مسلمانان به آن افتخار نمايند . چنان كه شرح آن به نام رياض‌السالكين تأليف سيد اجل سيد عليخان نيز از آثار ممتاز ، و پرفايده و در نوع خود بىنظير است . همچنين دعاهاى صحيفه ثانيه ، صحيفه ثالثه ، صحيفه رابعه ، صحيفه علويه و ساير دعاهايى كه در كتابهايى مثل : البلد الأمين ، مصباح كفعمى و مصباح المتهجد شيخ طوسى و كتابهاى سيدبن طاووس و كتاب دعاى بحارالانوار و كتابهاى ديگر كه همه اينها نه فقط كتاب دعا هستند كه كتاب معرفت و خداشناسى ، نبوت و پيغمبرشناسى ، امامت و امام‌شناسى ، و كتاب اخلاق و آداب هستند . دوم اينكه : هرچند دعا به هرزبان و هربيان كه باشد دعاست و براى آن الفاظ خاصّى معين نشده است و هركس مىتواند به قدر معرفت خود و بدون واسطهء كسى با خداى خود ، رابطه دعايى برقرار نمايد و حوايج خود را به زبان خودش از خدا بخواهد و هيچ آداب و ترتيبى نجويد ، وهرچه دلِ تنگش مىخواهد بگويد . ولى دعا خواندن با دعاهايى كه از اهل بيت - - عليهم‌السلام - - رسيده است افضل و كاملتر است و از نقص و خطابهايى كوتاه و نارسا منزّه است . آنها كه در اوج مقام معرفت قرار دارند مىفهمند كه بايد خدا را چگونه خواند و چگونه مخاطب قرار داد و چه حوايجى را از او طلبيد . كسى كه جهل‌هاى مختلف او را احاطه كرده است چگونه